Mag ik op je buik, mama?

14 September 2019

Soms durf ik het bijna niet te vertellen. Bang voor de negatieve reacties. Voor veroordelingen of vooroordelen. Veelzeggende stiltes. Toch wil ik er gewoon over kunnen praten en het taboe eraf halen. Ik denk namelijk echt dat het vaker gebeurt dan mensen doen toegeven.

Elke avond liggen wij bij de kinderen in bed totdat ze in slaap zijn. Bij de jongste én de oudste. We wisselen elke avond af; mijn man en ik. En maken elkaar wakker als we in slaap zijn gesukkeld. Soms verplaatsen we ons dan direct naar ons eigen bed. Soms gaan we weer naar beneden om nog tijd samen of voor onszelf te hebben.

 

Het duurt 10 of 15 minuten. Of 1,5 uur voordat ze echt slapen. Soms slaap ik eerder dan zij.

 

Natuurlijk, er zijn avonden dat ik er minder zin in en geduld voor heb. Nog wat aan mijn avond wil hebben. Nog moet werken of nog wat wil opruimen. Dan probeer ik het snel te doen en korten we het slaapritueel wat in. Dan lezen we 1 in plaats van 2 boekjes. Het resultaat: het duurt nóg langer voordat ze slapen!

 

En weet je hoe dat komt? Als ik relaxed ben, de tijd neem en er echt voor hen ben, dan slapen ze binnen no time. Als ik er met mijn gedachten niet bij ben, haast heb of mijn hoofd heel ergens anders is, dan duurt het een eeuwigheid. (Of lijkt het voor mij eeuwig te duren)

 

‘Maar waarom doe je het dan?’ hoor ik je denken. Omdat het goed voelt!

 

Ik weet dat ze het nodig hebben. De oudste van 4 jaar kan prima zelf in slaap vallen. Maar hij heeft het ook hard nodig om veilig in onze armen de dag af te sluiten. Even bij hem in bed liggen, nog een laatste keer knuffelen en nog even ‘Mag ik nog even op je buik liggen, mama?’. Het ritueel wat nooit wordt overgeslagen voor het slapen gaan. 

 

Daarna kan ik naar zijn jongere broertje van 2,5 jaar die op dezelfde kamer slaapt. Daar volgt hetzelfde ritueel. Knuffels, kusjes en nog even op mama’s buik liggen. Ik lig naast hem met mijn hand op zijn buik. Langzaam vertraagt onze ademhaling en valt hij al snel in slaap. Ik kruip zachtjes zijn bed uit en als ik geluk heb mag ik later die nacht nog even bij hem liggen.

 

Kinderen slapen allemaal anders. De een heeft graag een speentje, de ander een knuffel of een duim. De één slaapt altijd door en de ander wil tussendoor even een kus van mama. Hoe je kind ook slaapt, het is belangrijk dat hij zich veilig voelt. Een kind wat zich veilig voelt, kan in slaap vallen. Voor het ene kind is dat een speentje en voor het andere kind is dat dichtbij papa of mama. Als je voorziet in deze basisbehoefte dan groeit het vertrouwen om het uiteindelijk zelf te gaan doen

 

Blijft dit dan altijd zo? Nee hoor, wees maar niet bang.

 

Ieder kind kan dit op een zeker moment zelfstandig. Wij geven onze kinderen graag de ruimte en tijd die ze hiervoor nodig hebben. En dan kan het bij jou best zo zijn dat dit al na een jaar zo is. Hele geruststelling toch?

 

Ps. Weet je wat het allerfijnste is? Ik val zelf even in slaap, doe een powernap en kom met nieuwe energie weer terug.