een boek over ouderschap

Ouderschap: je kind aankleden, eten geven, wassen en in bed stoppen, toch?

10 October 2019

Mijn man kwam met een nieuw boek thuis. Vers van de pers, knal roze en het gaat over ouderschap. En tegen mijn verwachting in had hij het voor zichzelf gekocht. Huh!? 

Mijn man kwam met een nieuw boek thuis. Vers van de pers, knal roze en het gaat over ouderschap. En tegen mijn verwachting in had hij het voor zichzelf gekocht. Huh!? 

 

Het was precies zo een boek wat ik zou kopen, en niet hij. Wat ik zou kopen voor mijzelf en voor mijn bedrijf. Waar ik mooie quotes uit zou halen en een berg bevestiging zou vinden. Maar hij kocht het voor zichzelf. En hij gaf mij daarbij de boodschap: ‘Het is ook een beetje voor jou, want kijk, er staat heel veel in over de zwangerschap en van alles wat je in je bedrijf kunt gebruiken. Maar ík ga het eerst lezen!’.

 

Oké, helder!

 

Dat moet dan wel een heel bijzonder boek zijn dacht ik toen. En ik pakte het in een onbewaakt moment op, las de achterkant, de inhoudsopgave en het voorwoord. Ik las her en der een stukje van de hoofdstukken. Toen wilde ik stiekem in een hoekje gaan zitten en doen of ik er niet was om het boek van voor tot achter uit te lezen. 

 

Ik wilde weten wat deze excentrieke vrouw (zwart/wit haar a la cruella de vil maar dan met een vriendelijke blik, haar naam is trouwens Philippa Perry) te vertellen had. Waarom zij zegt dat het geen boek is met praktische adviezen en oefeningen. Dat het een boek is zonder tips en trucs om je kind te leren doorslapen of zijn groente op te laten eten. Geen trainingsschema’s en nieuwe adviezen.

 

‘Een boek waarvan je wilde dat je ouders het gelezen hadden’, zoals de titel al zegt.

 

Hier was ik naar op zoek. Niet het zoveelste boek wat al in mijn kast staat vol slaapschema’s en ritmes voor je kind. Niet weer een boek waar ik moeizaam doorheen kom omdat het me net niet helemaal pakt. Dit boek lijkt anders te zijn. Het pakt me nu al.

 

Ik bladerde naar deel 4: de basis leggen. Het gaat terug naar de zwangerschap. Ik las daar de volgende zinnen ‘Richt je op wat goed kan gaan en niet op de enge verhalen die je hoort’ en ‘Hoe je denkt over je ongeboren baby zal ook van invloed zijn op jullie band later’

 

Precies wat ik zwangere vrouwen (en hun partners) mee wil geven in mijn cursus.

 

In deel 5 gaat het over slapen. ‘Het is voor een kind niet minder erg zich in slaap te moeten huilen en zich alleen te voelen dan voor een volwassene’.

 

Samen slapen of samen met je kindje in slaap vallen, ik schreef er eerder een blog over.

 

Bladerend door deel 6 lees ik kopjes als liegende ouders en liegende kinderen. In deel 3 lees ik over verslaafd zijn aan je telefoon en in contact zijn (of juist niet) met je kind. 

 

Dit doet me denken aan een moment kort geleden toen mijn jongste van 2,5 jaar mijn arm vastpakte om niet op te kunnen staan bij het horen van mijn trillende en piepende telefoon. Confronterend.

 

En zo kan ik nog wel meer stukken tekst aanhalen waar ik mij direct verbonden mee voel en veel meer over wil weten. Zo frustrerend dat ik het boek me nog niet toe kan eigenen.

 

Wat van jou is, is van mij, toch? Misschien dat ik af en toe alvast een stukje mag lezen? Om hier meer over te vertellen in mijn blogs of tijdens mijn cursus en consulten. Om het mee te nemen in mijn eigen rol als moeder in ons gezin. Omdat wij al weten dat het ouderschap meer is dan je kind slechts: aankleden, eten geven, wassen en in bed stoppen. Toch?